Pełne imie: Christo Stoiczkow

Christo Stoiczkow Stoiczkow, bułg. ?????? ???????? ???????? (ur. 8 lutego 1966 w Płowdiwie) – bułgarski piłkarz i trener piłkarski, zawodnik m.in. CSKA Sofia, FC Barcelona i Parma F.C., laureat Złotej Piłki 1994, z reprezentacją Bułgarii zajął czwarte miejsce na Mundialu 1994 i został królem strzelców turnieju.

Urodził się 8 lutego 1966 w drugim co do wielkości mieście Bułgarii - Płowdiw nad rzeką Maricą. Jego ojciec Stoiczko był bramkarzem miejscowego Spartaka[2]. Kiedy miał 10 lat, zapisał się do innego klubu ze swojego miasta - Maritza, a następnie grał w zespole o nazwie Jurij Gagarin Płowdiw. Dzięki pomocy znanego działacza i sędziego Atanasa Uzunowa trafił do Hebrosa Charmanli[3], a po 2 latach podpisał kontrakt z czołową bułgarską drużyną - CSKA Sofia[4].

W klubie ze stolicy zadebiutował 23 lutego 1985 roku w przegranym 1-3 spotkaniu z Trakia Płowdiw i już w pierwszym roku gry zdobył z zespołem mistrzostwo i puchar kraju. W finale Pucharu Bułgarii w 1985 CSKA wygrało ze Spartakiem-Lewskim Sofia 2-1, a Stoiczkow został po meczu zdyskwalifikowany podobnie jak wielu uczestników tamtego spotkania i sędzia. Zawodnicy Lewskiego byli przekonani, że jeden z napastników rywala zagrał w polu karnym ręką i na boisku doszło do przepychanek oraz bójek, a sędziowie stracili kontrolę nad wydarzeniami. 19-letni wówczas napastnik oprócz udziału w awanturze na placu gry wg niektórych po meczu wbiegł do szatni rywali z trofeum krzycząc Ten puchar jest nasz i został dożywotnio zdyskwalifikowany[5].

Po awansie reprezentacji do Mundialu w Meksyku, wobec ukaranych zastosowano amnestię i piłkarz wrócił do gry po 10 miesiącach i 8 dniach[5], tracąc cały sezon 1985/86. W 1987 r. CSKA zdobyło dublet, a napastnik strzelił 7 bramek.

W drużynie narodowej zadebiutował 23 września 1987 występując w pierwszym składzie w meczu z Belgią w eliminacjach do Euro 1998[6]. Wcześniej napastnik był podporą reprezentacji młodzieżowych: U-18 (11 występów, 2 gole), U-20 (4 mecze), U-21 (18 spotkań, 10 goli) i drużyny olimpijskiej (2 mecze)[6].

W sezonie 1988/89 tworzył linię ataku razem z Emilem Kostadinowem oraz Ljubosławem Penewem i został królem strzelców ligi z 23 bramkami[4].

W półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów zespół CSKA przegrał z FC Barcelona, ale zawodnik zapadł w pamięć trenerowi Johanowi Cruijffowi. Katalończycy chcieli sprowadzić młodego napastnika latem 1989 roku, ale władze wojskowego klubu nie chciały oddać swojej gwiazdy przed zakończeniem kontraktu[4]. W kolejnym sezonie 38 goli dało Bułgarowi tytuł najbardziej bramkostrzelnego piłkarza Europy wspólnie z Hugo Sánchezem z Realu Madryt.