Pełne imie: Diego Maradona

Diego Armando Maradona (ur. 30 października 1960, pseudonim Pelusa – puszek) jest byłym piłkarzem argentyńskim, przez wielu fachowców uważanym za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów.

Diego Urodził się w miejscowości Villa Fiorito położonej niedaleko Buenos Aires. W wieku 10 lat zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. W profesjonalnym futbolu zadebiutował w 1976, dołączając do Argentinos Juniors (1976-81). Lata 1981-82 spędził w Boca Juniors, gdzie rozegrał 40 meczów i strzelił 28 goli. W 1982 zdecydował się na opuszczenie Argentyny i przejście do hiszpańskiego klubu FC Barcelona, z którym wygrał Copa del Rey. Największe sukcesy odnosił razem z klubem SSC Napoli. Grając tam w latach 1984-1991 zdobył dwukrotnie mistrzostwo Włoch (1986/87 i 1989/90), Coppa Italia (1987), Puchar UEFA (1989) oraz Superpuchar Włoch.

W reprezentacji Argentyny grał od 1977. W 1982 znalazł się w kadrze na Mistrzostwa Świata. Jego drużyna przeszła pierwszą rundę turnieju, przegrywając z Belgią oraz pokonując reprezentację Węgier i Salwadoru. W drugiej rundzie Argentyna odpadła, a Maradona nie zdołał zaprezentować swoich umiejętności. Udało mu się natomiast pokazać światu swój temperament, ponieważ w ostatnim meczu otrzymał czerwoną kartkę. Diego Maradona z pucharem za zdobycie młodzieżowego mistrzostwa świata przez Argentynę w 1979 Diego Maradona z pucharem za zdobycie młodzieżowego mistrzostwa świata przez Argentynę w 1979

Maradona poprowadził drużynę narodową do zwycięstwa w Mistrzostwach Świata w 1986 roku w Meksyku. W meczu finałowym Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2. Najsłynniejszym wydarzeniem tamtych mistrzostw był mecz ćwierćfinałowy z Anglią. Maradona zdobył w nim dwie bramki. Jedną z nich strzelił ręką, natomiast druga, strzelona po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu angielskich zawodników, uznawana jest do dziś przez wielu za jedną z najpiękniejszych w historii. Pierwsza bramka wywołała kontrowersje i protesty strony angielskiej. Maradona odrzucał oskarżenia o nieprzepisowe zagranie, choć na zdjęciach widać, jak Argentyńczyk przerzuca piłkę ręką nad angielskim bramkarzem Peterem Shiltonem. Po meczu tłumaczył, że pomogła mu „Ręka Boga”. Dopiero po 19 latach, w jednym z udzielanych wywiadów przyznał się, że gola zdobył niezgodnie z przepisami.

Podczas Mistrzostw Świata w 1990 roku we Włoszech Maradona był kapitanem swojej reprezentacji. Z jego pomocą Argentyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. Finałowy mecz z RFN zakończył się porażką 0:1, po golu zdobytym z dyskusyjnego rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania.

Porażka z Niemcami była początkiem końca kariery. W marcu 1991 podczas testu antydopingowego wykryto w organizmie zawodnika niedozwolone środki. Efektem tego była 15-miesięczna dyskwalifikacja. Maradona nigdy nie wrócił już do klubu z Neapolu. Przez rok grał w Sevilli, skąd wrócił do Argentyny do drużyny Newell’s Old Boys.

Mistrzostwa Świata w Stanach Zjednoczonych (1994) mimo świetnych meczów z Grecją a zwłaszcza Nigerią były praktycznie końcem kariery Maradony. Został z nich wykluczony po ponownie pozytywnym teście antydopingowym.

W kolejnych latach próbował swoich sił jako trener, wrócił nawet do swojego dawnego klubu Boca Juniors. 30 października 1997 oficjalnie zakończył swoją karierę.

W 2004 roku, po zawale serca, większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.

W 2000 roku wydał swą autobiografię zatytułowaną "El Diego" napisaną we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo. Opisuje w niej swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także zwarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce w 2005 roku nakładem wydawnictwa "Zysk i s-ka"; przełożył ją Wojciech Charchilis.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. 13 sierpnia 1973 roku zawodnik podpisał kontrakt z FC Barceloną. Transfer był skomplikowany, a Barça po raz pierwszy wykazała zainteresowanie zawodnikiem w 1970 roku. Ajax zażądał za piłkarza 24 mln peset, co było ceną bardzo wysoką, ale możliwą do zaakceptowania przez Katalończyków. Na przeszkodzie stanął obowiązujący w Hiszpanii od 1969 roku zakaz zatrudniania zagranicznych piłkarzy. Ówczesny prezydent Dumy Katalonii, Agusti Montal Costa próbował ze względu na transfer Holendra zmienić decyzję władz hiszpańskiej piłki, jednak nic nie wskórał. W głosowaniu, które odbyło się 9 marca 1970 roku przedstawiciele klubów zadecydowali, że zakaz sprowadzania zawodników zza granicy będzie utrzymany. Zniesiono go dopiero trzy lata później i Blaugrana od razu wznowiła swoje starania o pozyskanie Cruyffa. Tym razem na przeszkodzie próbował stanąć prezydent Ajaxu, Van Praag, który nie chciał stracić swojej największej gwiazdy. Cruyff był jednak uparty i odmówił dalszej gry w barwach dotychczasowej drużyny zapowiadając, że jeśli nie dostanie zgody na transfer, to zakończy karierę. Negocjacje przeciągały się, a włodarze katalońskiego klubu zaczęli się zastanawiać nad transferem niemieckiego napastnika - Gerda Mullera. Ostatecznie prezydent Van Prag, który zgodził się przybyć do La Coruny, gdzie przy okazji pobytu Ajaxu na turnieju Trofeo Teresa Herrera spotkał się z działaczami z Katalonii. Za swojego asa zażądał 3 mln dolarów (po milionie za każdy rok kontraktu), co było kwotą zaporową. Po długich negocjacjach w których uczestniczył również nowy trener Barçy, Rinus Michels, podpisano wyczekiwaną przez wielu cules umowę.

Kwota transferu wyniosła 65 mln 283 tys peset, czyli 1.3 mln dolarów co było ówczesnym rekordem świata. Menadżerem piłkarza był teść zawodnika, amsterdamski jubiler Cor Coster. Indywidualny kontrakt to 1 mln dolarów (500 tys. w ciągu piętnastu dni od podpisania umowy, a kolejne 500 tys. w miesięcznych ratach przez okres obowiązywania kontraktu).

W swoim pierwszym sezonie Holender zmienił oblicze drużyny. Z powodu kłopotów transferowych, zadebiutował dopiero w ósmej kolejce ligowej, kiedy Katalończycy okupowali dolną strefę tabeli z jedynie 4 punktami na koncie. Debiut przypadł 28 października, kiedy Barça wygrała 4-0 z Granadą, a 'Boski Johan' strzelił 2 bramki. O tym jak wielki wpływ miał na boiskowe wydarzenia najlepiej świadczy fakt, że od tej chwili zespół nie zanotował ani jednej porażki, zwieńczając fenomenalną (po dziś dzień nie pobitą) passę 26 meczów bez porażki. FC Barcelona zdobyła pierwsze od 14 lat mistrzostwo Hiszpanii. Zawodnik szybko zdobył serca cules mówiąc, że nie mógłby zagrać w Realu Madryt, klubie związanym z Franco.

Do historii przeszedł strzelony w powietrzu w ekwilibrystyczny sposób gol w meczu z Atlético Madryt, który nazywano Le but d'Imposible de Cruyff (Niemożliwy gol Cruyffa) i Phantom Gol. [1]

Najważniejszym punktem sezonu był mecz ze stołecznym Realem na Estadio Santiago Bernabéu 17 lutego 1974 roku. 0-5 to najwyższa porażka 'królewskich' z odwiecznym rywalem z Katalonii, a ojcem tego sukcesu był Cruyff.

MŚ 1974


Punktem przełomowym w karierze 'El Salvador' (hiszp. 'Zbawca'), były Mistrzostwa Świata 1974 w Niemczech. Ekipa Oranjes zakwalifikowała się do imprezy tej rangi po raz pierwszy od 1938 roku. Świetny występ Holendrów zapowiadała ich wygrana w towarzyskim meczu z Argentyną aż 4-1, co zapowiadało ich świetny występ.

W 6 spotkaniach w drodze do finału (z Urugwajem, Szwecją, Bułgarią, Argentyną, NRD i Brazylią) Holendrzy strzelili 14 bramek, tracąc przy tym jedną. Piłkarski świat był zachwycony futbolem totalnym Michelsa i dyrygentem zespołu - 'Boskim Johanem'. Finał imprezy wygrali jednak gospodarze, czyli Niemcy, a Holendrzy, choć powszechnie uznani zostali za najlepszą drużynę turnieju, musieli zadowolić się drugim miejscem.

Jak się potem okazało, był to ostatni mundial 'El Flaco' (hiszp. Chudy). Przed następnymi mistrzostwami w 1978 roku, po rozegraniu 48 spotkań reprezentacyjnych i zdobyciu w nich 33 goli, Cruijff skupił się na występach w klubie. Zawodnik odmówił wyjazdy na MŚ w Argentynie z powodu rządzącej tam junty wojskowej.

'Dziewiątka' Barcelony (z tym numerem grał w Hiszpanii Holender) znowu zdobyła Złotą Piłkę. 7 lutego urodziło się trzecie dziecko Johana, któremu ojciec nadał katalońskie imię Jordi. Nadanie katalońskiego imienia było w Hiszpanii gen.Franco nielegalne, ale formalności dokonano w Holandii. Manifestacja piłkarza po raz kolejny przyniosła mu uznanie cules. Jordi Cruyff poszedł w ślady ojca i choć nie odnosił wielkich sukcesów, to zagrał kilkadziesiąt meczów w pierwszej drużynie FC Barcelony, a potem grał m.in. w Manchesterze United. Na piłkarskiej koszulce syna, zamiast nazwiska umieszczone było jego imię.