Pełne imie: Włodzimierz Lubański

Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach Sośnicy) – polski piłkarz, wielokrotny reprezentant Polski, przez wiele lat związany z klubem piłkarskim Górnik Zabrze; środkowy napastnik. W oficjalnych spotkaniach w reprezentacji Polski rozegrał 75 spotkań, strzelił 48 goli.

Lubański zaczynał karierę w Sośnicy Gliwice (1957-1958), jako piłkarz zabrzańskiego Górnika był wielokrotnie mistrzem Polski. W 1970 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Zdobywców Pucharów (najlepszy wynik polskiego klubu w dziejach) i z siedmioma strzelonymi bramkami był najskuteczniejszym zawodnikiem turnieju.

W reprezentacji zadebiutował razem z Zygfrydem Szołtysikiem 4 września 1963 w Szczecinie, jako najmłodszy w historii debiutant (strzelił gola w wygranym 9:0 meczu z Norwegią).

Dwukrotnie wystąpił w zespole gwiazd (podczas benefisu Jaszyna i meczu Europa-Ameryka Południowa). Siódmy piłkarz Europy w ankiecie France Football w 1972 r. Z reprezentacją zdobył na igrzyskach olimpijskich w 1972 roku złoty medal olimpijski jako kapitan drużyny. W eliminacjach do Mistrzostw Świata – 1974 w meczu z Anglią (zdobył gola) będąc jednym z liderów ekipy Górskiego doznał groźnego urazu kolana.

O powrót do sportu walczył przez dwa lata, w kadrze pojawił się dopiero w 1977 r. Jako jego zawodnik wystąpił w reprezentacji po raz ostatni – w 1980 r. w towarzyskim spotkaniu w Chorzowie (zdobył 48 gola - rekord kraju do dzisiaj, w 75. występie). W 1978 r. otrzymał nagrodę Fair play UNESCO.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pełnił funkcję trenera, a następnie został menedżerem. Komentuje w telewizji mecze polskiej reprezentacji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela.

W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[1] (zdobył 31 goli)[2].